కంచు - కనకము - మంచి - చెడ్డ

శ్రీ శ్రీనివాస కాన్వెంట్లో నేను ఐదోతరగతి చదివేనాటి సంగతి.
మా తరగతి గది కాన్వెంటు ఉత్తరద్వారానికి ఆనుకొని వుండేది.
ఉత్తరద్వారం ఎదురుగా రోడ్డవతలున్న ఇంట్లో వీరబల్లె హైస్కూల్లో పన్జేసే టీచరొకాయనుండేవాడు.
[రెండేళ్లక్రితమే ఈ హైస్కూలు జూ.కాలేజీ అయింది]
ఆయనకు నాకంటే సుమారుగా పెద్దయిన ఇద్దరో ముగ్గురో కూతుళ్లు.
నా ఐదోతరగతి మిత్రులంతా నాకంటే వయసులో కనీసం ఒక సంవత్సరం పెద్ద.
*** *** ***
ఎందుకంటే ... ఇదీ సంగతి:
చింతచెట్టుకింద ఇసక. ఇసకమీద గాడ్రేజి కుర్చీ. కుర్చీలో నాగన్నసారు.
నాగన్నసారు చేతిలో ఈతబర్ర [లేక ఈతబెత్తం].
ఆ బర్ర దెబ్బ తగలడానికి అనువైనంత దూరంలో నాగన్నసారు చుట్టూతా పిల్లకాయలు.
ఈ రంగస్థల అధికార నామము: జిల్లా ప్రాథమిక పాఠశాల, భట్టుపల్లె గ్రా., వీరబల్లె మం.
నా నాలుగో ఏటనే నా పాత్ర ఈ రంగస్థలప్రవేశం గావించబడింది.
సాధారణంగా ఐదేళ్లు నిండిన పిల్లలను బళ్లో చేర్చేవాళ్లపుడు.
*** *** ***
శ్రీ శ్రీనివాస కాన్వెంట్లో నేను ఐదోతరగతి చదివేనాటి సంగతికి వస్తే...
మనమే క్లాస్ ఫస్టు. మనమే క్లాస్ లీడరు. మనమే మాస్టర్లకు మేడంలకూ ప్రియశిష్యుడు.
నాలుగో తరగతిలో నాకంటే మంచిమార్కులు తెచ్చుకొనే యిద్దురు పిల్లోళ్లు ఆ సంవత్సరం
మా కాన్వెంట్లో చేరకపోవడంతో ఇదంతా సాధ్యమయ్యింది.

వొగరోజు మధ్యానం అన్నం తిని ఊరికే పిట్టాయీదిలోకి అట్టా నడిసి తిరుక్కోని వొచ్చేటప్పుడు
హైస్కూల్లో పన్జేసే టీచరోళ్ళ ఇంటెనకాలకు రాగానే, మా అందర్లోకీ కొంచం ముదురైన
రామాంజులు చ్స్..చ్స్.. అని మమ్మల్ని ఆపి వినండి అన్నట్లుగా ఆ ఇంటి దొడ్డివాకిలిని
చూపిస్తూ మన సినిమాల్లో సునిల్ 'ఏయాఁ' అన్నట్లు ఒక హావం ప్రదర్శించేసరికి...

అందరం దగ్గరకు పోయి వింటే జాలాట్లో నుంచీ అంటే స్నానాలూ గట్రా చేసే పెరట్నుంచీ నీళ్లశబ్దం వస్తోంది.
దీంట్లో విశేషమేముందబ్బా అని ఒకరిమొగాలొకరం జూస్కోని రామాంజుల్ని చూస్తే ఆయన
చెవులు ఆ తలుపు పక్కన ఆనించి ధ్యానంలో ఉన్నాడు...
ఙ్ఞానోదయమైన యోగి మాదిరిగా మరొక హావం ప్రదర్శించి తద్భావమేమిటో మాకవగతమయేలోగా
దబదబదబా తలుపుబాది రయ్య్ మని కాన్వెంటు ఉత్తరద్వారం ద్వారా మా తరగతి గదిలో ప్రవేశించినాడు.
తలుపుబాదగానే లోపలనుంచీ కెవ్వ్ అని కేక. ప్రమాదం అర్థమైంది.
అర్థమైనపాటునే ఇద్దరు వుషారైన పిల్లకాయలు రామాంజులు వెనకాల్నేపరిగెత్తినారు.

నేనూ ఇంగోపిల్లకాయ ఆణ్ణేనిలబణ్ణాఁము యేంజెయ్యాల్నో అర్థమయ్యీకాక.
రోంచేపాణ్ణేవుండి దేనికైనా మంచిదని యెనిక్కితిరుక్కోని పిట్టాయీదికి బొయ్యి బద్రయ్య అంగడికాణ్ణుంచి
రాజమార్గంలో కాన్వెట్లోకి బోతే ...
హైస్కూల్లో పన్జేసే టీచరు రామాంజుల్ని జుట్టుబట్టుకోని మోదింది మోదిందే, పక్కనే
రామాంజులు యనకాల పరిగెత్తిన వుషారైన పిల్లకాయలకు నర్సిమారెడ్డిమాస్టర్ చేతిలో
ఈతబర్రల పూజ... బర్రలు చీలిపొయ్యిందాఁకా జరుగుతానేవుండాది.

ఒణుకు మొదులైపోయింది నాకు. అసలే నర్సిమారెడ్డిమాస్టర్.
నాతప్పేమీ లేదని చేప్పుకొనే ఛాన్సివ్వడు. ఇంకా రెండు బర్రలు అందుబాట్లో వుండాయ్.
చేత్తో కొట్టినా బర్రతో కొట్టినా రాబోయే 48గంటల్లో మన ఆరోగ్య పరిస్థితుల్లో చెప్పుకోదగ్గమార్పేమీ వుండబోదు.
ఆ తలుపుతట్టడం అల్లకల్లోలసముద్రంలో చేపలవేట అని రామాంజులుకు వాతావరణ సూచన అందినట్టులేదు.
ఇప్పుడు వీపున వాతలు వరదలై పొంగుతాండయ్.

రామాంజులు దుర్మార్గుఁడేమీ కాదు.
మెదడు పరిణామక్రమంలో మాకంటే కొంత ముందుండటంతో ఆడపిల్ల స్నానంచేస్తుండొచ్చని ఊహించినాడు.
అంతే. ఆ పని చేసుండాల్సిందికాదనితెలిసేంతగా మెదడు పరిణామం చెందలేదు.
అది చెడు అని, ఇది దాని పరిణామనీ రామాంజులుకు మాకూ కఠిన పాఠం ఇది.
ఆ సమయంలో ఆ బృందంలో వుండడం నేను చేసిన మహాపరాధం.
*** *** ***
నావంతు వచ్చినపుడు నర్సిమారెడ్డిమాస్టర్ అన్నాడు "చెడు సావాసం చెరుపు. తస్మాత్ జాగ్రత్త".
అతరువాత నాకనిపించింది "ఆ... చెడు సావాసం వల్ల చెరుపు అనేదేమీ లేదు.
ఆ ప్రభావం నామీద పడదు. ఆమాత్రం అదుపుంది నా మీద నాకు"
*** *** ***
ఈ అభిప్రాయం కూడా మార్చుకొన్నా - కఠిన పాఠం లాంటిదేమీ లేకుండానే.
1998 అక్టోబర్లో గాంధీగారి ఆత్మకథకు తెలుఁగు అనువాదం పుస్తకం ఒకటి దొరికింది.
అందులో వుంది - గాంధీ కూడా ముందు నాలాగే అనుకొన్నాడు. అనుభవంమీద తెలుసుకొన్నాడు.
ఆయన కంటే మనసుపై అదుపున్నోణ్ణికాదని అర్థమైంది. కఠిన పాఠాలు చేదు అనుభవాలు నాకొద్దనిపించింది.
*** *** ***
సజ్జనుల సాహచర్యం చేసే మేలును గురించి కొత్తగా చెప్పుకొనేదేముంది...
మన శతకాలు, భారత, భాగవత, రామాయణాలన్నింటిలో ఈ ప్రస్తావన వుందిగదా.